حالت های دوربین Camera Modes

درک حالت های دوربین دیجیتال

داشتن یک درک خوب از حالت های دوربین دیجیتال برای کنترل نوردهی در عکاسی ضروری است.
این که آیا شما یک مبتدی و یا یک آماتور پیشرفته هستید،
باید بدانید که در چه شرایطی هر دوربین چه کاری انجام می دهد و چه زمانی باید آن را استفاده کرد.

1) حالت های دوربین دیجیتال چیست؟

حالت های دوربین دیجیتال اجازه می دهد عکاسان برای کنترل پارامترهای قرار گرفتن در معرض، به ویژه سرعت شاتر ، دیافراگم و ISO .
در حالی که حالت های خاصی می توانند به طور کامل دوربین را در معرض قرار گرفتن خودکار قرار دهند،
حالت های دیگری وجود دارد که اجازه می دهد عکاس دستی برخی یا همه پارامترهای نوردهی را کنترل کند.

حالت های دوربیندر روزهای گذشته، چنین چیزی به عنوان یک حالت دوربین وجود نداشت – همه چیز دستی بود.
عکاسان باید دستی دیافراگم، سرعت شاتر را تنظیم کرده و نوع مناسب فیلم را برای دوربین خود انتخاب کنند.
برای ارزیابی شدت و میزان نور، آنها از وسایل مخصوص اندازه گیری نور استفاده می کردند که نور را اندازه گیری می کردند و اطلاعات قرار گرفتن را فراهم می کردند،و سپس آنها را در دوربین های خود استفاده می کردند.

در سال 1938، کداک یک دوربین فیلمبرداری با متر نور یکپارچه را معرفی کرد و در سال 1962 یک شرکت ژاپنی به نام Topcon معرفی اولین دوربین SLR که نور را از طریق لنز به دوربین اندازه گیری کرد.
این به این معنی بود که عکاسان دیگر نیازی به حمل وسایل نور مخصوص با آنها نداشتند –
دوربین این کار را برای آنها انجام می دهد.
حالت های دوربین جدید “خودکار” شروع به ظاهر شدن در دوربین ها کردند

امروزه اکثر دوربین های دیجیتال انواع مختلفی از حالت های دوربین را می توان در شرایط مختلف استفاده کرد.
در حالی که اکثر دوربین های نقطه و ساقه بر روی حالت های اتوماتیک برای سادگی تمرکز می کنند،دوربین های پیشرفته تر دارای حالت های خاصی هستند که امکان کنترل هر دو حالت خودکار و دستی را فراهم می کند.

2) انواع حالت های دوربین

در اینجا چهار نوع اصلی از حالت های دوربین وجود دارد که امروزه در اکثر دوربین های دیجیتال می توان یافت:

  1. برنامه (P)
  2. اولویت شاتر (تلویزیون) یا (S)
  3. اولویت دیافراگم (Av) یا (A)
  4. دستی (M)

3) حالت برنامه

در حالت “برنامه”،دوربین به طور خودکار دیافراگم و سرعت شاتر را برای شما انتخاب می کند،
بر اساس میزان نور که از طریق لنز عبور می کند. این حالت شما می خواهید برای لحظات “نقطه و ساقه” استفاده کنید،
زمانی که فقط نیاز دارید یک تصویر را به سرعت ضربه بزنید.
دوربین سعی خواهد کرد که بین دیافراگم و سرعت شاتر تعادل برقرار کند و این دو را بر اساس شدت نور افزایش و کاهش دهد.
اگر دوربین را به یک منطقه روشن متمرکز کنید، دیافراگم به طور خودکار به یک عدد بزرگتر افزایش خواهد یافت،
در حالی که سرعت شاتر را به اندازه کافی سریع نگه دارید.
جهت نشان دادن دوربین به یک منطقه تیره تر، دیافراگم را به یک عدد کوچک کاهش می دهد، به منظور حفظ سرعت شاتر نسبتا سریع.
اگر نور کافی نداشته باشد، دیافراگم لنز با کمترین تعداد (حداکثر دیافراگم)

من شخصا هرگز از این حالت استفاده نمیکنم، زیرا کنترل من در معرض خطر قرار نمیگیرد.
یک راه برای جلوگیری از سرعت شاتر حدس زده شده دوربین و دیافراگم با حرکت دادن شماره کنترل
(در دوربین های نیکون این شماره گیری در پشت دوربین وجود دارد) وجود دارد.
اگر دیجیتال کنترل را به سمت چپ چرخانید،دوربین سرعت شاتر را کاهش می دهد و دیافراگم را افزایش می دهد.
اگر دیجیتال را به سمت راست چرخانید، دوربین سرعت شاتر را افزایش می دهد و دیافراگم را کاهش می دهد.
اساسا، اگر شما نیاز به سرعت شاتر سریع برای انجماد عمل،
شما می توانید شماره گیری را به سمت راست چرخانید،
و اگر شما نیاز به گرفتن عمق زیادی از زمینه ، شما می توانید شماره گیری را به سمت چپ چرخان.

4) حالت اولویت شاتر

در حالت “Shutter Priority”، شما دستی تنظیم سرعت شاتر دوربین و دوربین به طور خودکار دیافراگم سمت راست را برای شما انتخاب می کند،
بر اساس میزان نور که از طریق لنز عبور می کند.
این حالت در نظر گرفته شده است که هنگام حرکت نیاز به یخ زدن یا عمدا تاری شود.
اگر نور بیش از حد وجود داشته باشد، دوربین دیافراگم لنز را به یک عدد بزرگتر افزایش می دهد،
که میزان نور را از طریق لنز کاهش می دهد.
اگر نور کافی نداشته باشد، دوربین دیافراگم را به کمترین میزان کاهش می دهد، به طوری که نور بیشتری از طریق لنز عبور می کند.
بنابراین در حالت اولویت شاتر، سرعت شاتر همان است (آنچه شما آن را تنظیم کنید)،
در حالی که دیافراگم به طور خودکار افزایش و کاهش می یابد، بر اساس مقدار نور.
علاوه بر این، هیچگونه کنترل انزوای موضوعی وجود ندارد

من سعی می کنم از این حالت نیز استفاده نکنم، زیرا ممکن است یک تصویر بیش از حد و یا بیش از حد قرار گرفته باشد. چرا؟
از آنجا که اگر مقدار نور محیط کافی نباشد و
سرعت شاتر را به تعداد بسیار زیاد تنظیم کنم، قرار گرفتن در معرض من به دیافراگم / سرعت لنز من محدود می شود.
به عنوان مثال، اگر حداکثر دیافراگم لنز من f / 4.0 باشد، دوربین نمی تواند از دیافراگم پایین تر از f / 4.0 استفاده کند
و همچنان در سرعت شاتر سریع که من به صورت دستی تنظیم می کند، شلیک می کند.
نتیجه یک تصویر غوطه ور است. در عین حال اگر از سرعت شاتر بسیار آهسته استفاده می شود،
وقتی که مقدار زیادی نور وجود دارد، تصویر بیش از حد ظاهر می شود و منفجر می شود.

5) حالت اولویت دیافراگم

در حالت “اولویت دیافراگم”، دیافراگم لنز را دستی تنظیم می کنید،
در حالی که دوربین به طور خودکار میزان شاتر مناسب را انتخاب می کند تا تصویر را به درستی نمایش دهد.
شما کنترل کامل بر انزوای موضوعی دارید و می توانید با عمق میدان بازی کنید،
زیرا می توانید دیافراگم لنز را افزایش یا کاهش دهید
و دوربین را روی اندازه گیری سرعت شاتر مناسب بگذارید.
اگر نور بیش از حد وجود داشته باشد، دوربین به طور خودکار سرعت شاتر را افزایش می دهد،
در حالی که اگر شما در محیط نور کم هستید، دوربین سرعت شاتر را کاهش می دهد.
تقریبا هیچ خطر وجود یک تصویر بیش از حد یا یک تصویر غلطکی وجود ندارد،
زیرا سرعت شاتر می تواند تا 30 ثانیه و به همان اندازه 1 / 4000-1 / 8000 ثانویه (بسته به دوربین) که بیشتر از برای بیشتر شرایط روشنایی کافی است

این حالت است که من از 95٪ از زمان استفاده می کنم، زیرا کنترل کامل بر عمق میدان دارم و می دانم که تصویر در شرایط عادی مناسب خواهد بود.
سیستم های اندازه گیری در بسیاری از دوربین های مدرن به خوبی کار می کنند و اجازه می دهم دوربین محاسبات و سرعت شاتر را برای من کنترل کند.

6) حالت دستی

همانطور که از نام میگوییم، حالت “دستی” برای کنترل کامل دستی دیافراگم و شاتر سرعت است.
در این حالت، شما می توانید هر دو دیافراگم و سرعت شاتر را به هر مقدار که می خواهید، بطور دستی تنظیم کنید – دوربین به شما امکان می دهد تا به طور کامل کنترل های قرار گرفتن در معرض را کنترل کنید. این حالت به طور کلی در شرایطی استفاده می شود که در آن دوربین زمان سختی را برای بدست آوردن نوردهی صحیح در شرایط روشنایی شدید در نظر گرفته است. به عنوان مثال، اگر شما یک صحنه را با یک منطقه بسیار روشن عکس می گیرید، دوربین ممکن است نادرست نوردهی را حدس بزند و یا بقیه تصویر را بیش از حد تنظیم یا بازنویسی کند. 

در این موارد، شما می توانید دوربین خود را به حالت دستی تنظیم کنید،
سپس میزان نور را در مناطق تاریک و روشن تر ارزیابی کنید و نوردهی را با تنظیمات خود تغییر دهید.
حالت دستی نیز برای ثبات مفید است
اگر شما نیاز دارید که مطمئن شوید که هر دو سرعت شاتر و دیافراگم در طول مواجهه چندگانه یکسان هستند.
برای مثال، برای درست کردن پانوراما، تمام عکس هایی که می خواهید با هم قرار دهید باید یک سرعت شاتر و دیافراگم داشته باشند.
در غیر این صورت، برخی از تصاویر تیره تر خواهند شد، در حالی که دیگران سبک تر هستند.
هنگامی که سرعت شاتر و دیافراگم را به مقادیر انتخابی خود در حالت دستی تنظیم می کنید، تصاویر شما همه مواجه هستند.

Hut Near the Lake, Norway | Sony A7II | FE 28-70 | 28mm stitched | 1/200s, F11, ISO100

من فقط از این حالت در موقعیت های شدید استفاده می کنم، هنگام گرفتن عکس های پانوراما یا هنگام استفاده از چشمک زدن روی دوربین یا خاموش دوربین.

7) کجا می توانم حالت دوربین را تنظیم کنم؟

نیکون D5000 بالا

و کانن 50D:

کانن 50D بالا

در دوربین های حرفه ای، انتخاب حالت ممکن است یکسان نباشد.
نگاهی به تصویری از D300 های نیکون، که در آن یک دکمه کوچک “حالت” در سمت راست دوربین است:

نیکون D300s بالا

8) درباره ISO چیست؟

در بیشتر دوربین های DSLR، ISO به طور خودکار در حالت های دوربین تغییر نمی کند، بنابراین شما باید آن را به صورت دستی تنظیم کنید. اگر شما نمی خواهید به طور دستی ISO را همیشه تنظیم کنید و ویژگی دوربین Auto ISO را داشته باشید، آن را فعال کنید، سپس حداکثر ISO را به 800-1600 تنظیم کنید و حداقل سرعت سوئیچ خود را به چیزی مانند 1/200 از یک ثانیه اگر متوجه سر و صدایی بیش از حد شدید،حداکثر ISO خود را به یک شماره پایین تر تغییر دهید. اگر شما یک ویژگی “Auto ISO” ندارید، پس از آن ISO خود را به کمترین عدد ISO تعیین کنید و آن را در شرایط کم نور افزایش دهید.

9) درباره دیگر حالت های دوربین؟

بسیاری از دوربین های ورودی و نیمه حرفه ای، بسته به دوربین (دوربین های حرفه ای این حالت ها ندارند)
دارای حالت های دیگری مانند “پرتره”، “چشم انداز”، “ماکرو”، “ورزش” و “شب” هستند.
من نمی خواهم از طریق هر یک از این حالت ها را به سه دلیل:

  1. آنها به سادگی ترکیبی از چهار حالت فوق و برخی از تنظیمات خاص دوربین هستند
  2. دوربین های مختلف دارای حالت های سفارشی مختلف هستند و نباید به هیچکدام از آنها استفاده شود.
    اگر تا به حال نام برندهای مختلف دوربین را عوض کرده اید یا یک دوربین حرفه ای دریافت کرده اید،
    ممکن است از دست رفته خود دست بردارید،
    فقط به این دلیل که بیش از حد به حالت خاصی متکی هستید.
  3. همه این حالت های سفارشی خوب نیستند 🙂 استفاده ازآنها را متوقف کنید و
    چهار حالت اصلی دوربین توضیح داده شده در این مقاله را یاد بگیرید.

اگر سؤال یا بازخورد دارید، لطفا در بخش نظرات ارسال کنید.

 

پست های مرتبط

۱ دیدگاه

نظر دهید